Kayseri’nin Gönlümdeki Pekmezi
Kayseri’de yaşam, sıcak yaz akşamları ve kışın karla kaplanan sokaklarda gezmekle özdeşleşmişti. Ama bir an, o soğuk kış günlerinden birinde, annemin mutfaktan gelen tatlı kokusuyla uyandığımda her şey değişti. O an, Kayseri’nin evimdeki sıcaklığından daha fazlasını fark ettim; hem annem hem de o eski mutfak, bir zamanlar kaybolan bir duyguyu geri getirmişti.
Bir Çocuk Gibi Heyecan
O sabah güneşi, odamın perdesinden süzülen ışıklarla birlikte odama girdi. Yatakta doğrulup pencereye yöneldim. Havanın ne kadar güzel olduğunu, hatta sabahın ilk ışıklarıyla her şeyin ne kadar taze olduğunu düşündüm. Dışarıda kar taneleri hala yere düşmek için yarışıyordu ama içimdeki karanlık bir tarafı, sıcak ve huzurlu bir hisle sarıp sarmalıyordu.
O gün, annem mutfakta bir şeyler hazırlıyordu. Bu, her zaman olan bir şeydi. Ama bu sefer farklıydı. Birden aklıma geldi: “Bugün pekmez yapıyoruz.” Evet, annem yıllardır bizim evde hiç eksik olmayan pekmezi hazırlıyordu, fakat bu sefer başka bir şey vardı. Bu sefer her şeyin anlamı vardı. Kayseri’de her şeyin kaynağı gibiydi pekmez; üzüm, dut, kuşburnu, ama bana göre her şey bir araya gelmişti. Pekmezde bulduğum tat, bir zamanlar kaybolan sevginin, büyüyen hayal kırıklıklarının ve yeniden doğan umutların bir karışımı gibiydi.
Herkesin Bir Hikayesi Vardır: Pekmezin Kökleri
Annem mutfakta, büyükçe bir tencereye siyah üzümleri koyarken ben, ondan yardım isterken onun gözlerindeki ışıltıyı fark ettim. Bir an, zamanın nasıl geçtiğini düşündüm. Annem, yıllardır her yıl üzüm ve dut pekmezi yapıyordu ama bu sefer, o anı öyle farklı hissediyordum ki… Ne vardı ki, o üzümde? Neden böyle hissetmiştim? Annem yıllardır aynı üzümü sıkarak, bir umutla kaynatıyordu.
O üzüm, yıllar önce bana hediye edilen ilk üzüm salkımından bile daha kıymetliydi. O üzüm, babamın bana her zaman söylediği “Güzel bir şey, hiç geçmez” cümlesinin izlerini taşıyordu. Annem, o gün mutfakta o üzümü koyarken bana dönüp “Bunları sen de yapmalısın bir gün, tamam mı?” demişti. Birden içimde korkularım canlandı. O kadar kolay bir şey değildi, annemin her hareketini taklit edebilmek. Zihnimde hep bir boşluk vardı, annemin ellerinin nasıl sürekli geçmişi tutan o sıkı sımsıkı tutuşu gibi…
Üzümler ve Birlikte Yaşadığımız Anılar
Pekmez, sadece tatlı bir şey değil. Pekmez, evin o köhne mutfağında kaybolan zamanları, çocukluğumuzu hatırlatan, sımsıkı sarılmak isteyen bir sevgili gibiydi. Ama aynı zamanda, kaybettiğimiz günleri, geçirdiğimiz yılları ve büyüdükçe unutmaya başladığımız değerleri de hatırlatıyordu. Annem, her zaman olduğu gibi, sabırla o üzümün suyu kararmadan kaynamasına özen gösterdi. Bazen düşündüm, acaba pekmezin yaptığı gibi yıllar geçtikçe biriktirdiğimiz duygular da böyle mi yoğunlaşıyordu?
Bir an, tencerenin içindeki kararmaya başlayan üzüm suyunu izlerken, o minik, kaybolan anların yerini nasıl aldığını düşündüm. Bu pekmezin tadı, yılların getirdiği o garip karışım: hayal kırıklığı, nostalji, acı, tatlı, hepsi bir aradaydı. Bir meyveden, bir üzümden o kadar çok şey çıkıyordu. O üzüm bir zamanlar toprağa düştü ve zamanla bir şekilde şekil alıp, sarı sarı yavaşça can bulmuştu. Tıpkı ben gibi, zamanla büyüyen ama derinliklerinde kaybolan bir tat.
Gönlümdeki Pekmez
Bir gün, belki de pekmez yapmayı öğrendiğimde, o eski anıları hatırlayarak kaybolmuş duygularımı yeniden bulurum diye düşünüyorum. Çünkü Kayseri’nin pekmezi, sadece üzümden değil, o üzümün verdiği anılardan, zamanın akışından, gözlerindeki anlamdan yapılmış bir şey. Her zaman geç kalmış olsam da, bir gün annemin o yavaş kaynayan pekmezi gibi, kendi hayatımın en güzel anılarını yapmak için yeterli olacağım.
Pekmez, sadece bir tatlı değil; bir dönemin, bir kaybolan zamanın, belki de bir hayatın yansımasıdır. Benim için Kayseri’nin üzümünden yapılan pekmez, geçirdiğimiz yılların, sabırla oluşmuş, kocaman bir hatıra olmuştur. O üzüm, içimdeki en güzel anıları, kaybolan umutları, tekrar kazanılmış hayalleri sımsıkı tutuyor. Pekmezden çok daha fazlası var, çünkü o, beni hep hatırlatan bir şey olacak. Ve her yıl, annemle yaptığımız o pekmezi hazırlarken, her bir damlasında geçmişin, şimdinin ve geleceğin izlerini bulacağım.